Co to jest Krajowy Fundusz Szkoleniowy?

Krajowy Fundusz Szkoleniowy (KFS), został utworzony ze środków Funduszu Pracy z myślą o wsparciu kształcenia ustawicznego pracodawców oraz pracowników.

Celem utworzenia KFS jest zapobieganie utracie zatrudnienia przez osoby pracujące z powodu kompetencji nieadekwatnych do wymagań zmieniającej się gospodarki. Zwiększenie inwestycji w potencjał kadrowy powinno poprawić zarówno pozycję firm jak i samych pracowników na rynku pracy.

Kto może ubiegać się o środki z KFS?

Ze środków Krajowego Funduszu Szkoleniowego mogą skorzystać wszyscy pracodawcy, którzy chcą podnieść kompetencje swoje i/lub pracowników. W rozumieniu Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2004 Nr 99 poz. 1001) pracodawcą jest każda osoba, która zatrudnia co najmniej jednego pracownika – może to być zarówno osoba fizyczna i osoba prawna, jak i jednostka organizacyjna, która nie posiada osobowości prawnej (np. stowarzyszenie, fundacja). Warunkiem koniecznym jest zatrudnienie pracownika na pełen lub część etatu; nie ma jednak znaczenia, czy jest to umowa na czas określony czy nieokreślony.

Środki KFS przekazane pracodawcom prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu prawa konkurencji UE stanowią pomoc de minimis.

W przypadku mikroprzedsiębiorców ze środków KFS może zostać sfinansowanych 100% kosztów kształcenia ustawicznego, natomiast w przypadku pozostałych firm pracodawca pokrywa 20% kosztów szkolenia. Kwota przyznana na szkolenie dla jednego pracownika nie może przekroczyć w danym roku 300% przeciętnego wynagrodzenia.

 

Jak ubiegać się o dofinansowanie z KFS?

  1. Pracodawca wypełnia wniosek w formie papierowej lub elektronicznej (w tym przypadku wniosek musi posiadać tzw. bezpieczny podpis elektroniczny).
  2. Wniosek wraz z załącznikami nr 1, 2 i 3 należy złożyć w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na siedzibę pracodawcy lub miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
  3. Powiatowy urząd pracy ma 30 dni na rozpatrzenie wniosku i udzielenie odpowiedzi.
  4. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, z pracodawcą zostaje zawarta umowa.
  5. Pracodawca zawiera z pracownikiem umowę określającą prawa i obowiązki stron. Pracownik, który nie ukończył kształcenia ustawicznego finansowanego ze środków KFS z powodu rozwiązania przez niego umowy o pracę lub rozwiązania z nim umowy o pracę jest obowiązany do zwrotu pracodawcy poniesionych kosztów. Pracodawca ma natomiast obowiązek zwrócić pobrane na ten cel środki KFS.

Priorytety wydatkowania środków KFS na 2019 rok:

  • Wsparcie kształcenia ustawicznego w zidentyfikowanych w danym powiecie lub województwie zawodach deficytowych.
  • Wsparcie kształcenia ustawicznego osób, które nie posiadają świadectwa dojrzałości.
  • Wsparcie kształcenia ustawicznego pracowników pochodzących z grup zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, zatrudnionych w podmiotach posiadających status przedsiębiorstwa społecznego, wskazanych na liście przedsiębiorstw społecznych prowadzonej przez MRPiPS, członków lub pracowników spółdzielni socjalnych pochodzących z grup, o których mowa w art. 4 ust 1 ustawy o spółdzielniach socjalnych lub pracowników Zakładów Aktywności Zawodowej.
  • Wsparcie kształcenia ustawicznego osób, które mogą udokumentować wykonywanie przez co najmniej 15 lat prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a którym nie przysługuje prawo do emerytury pomostowej.
  • Wsparcie kształcenia ustawicznego instruktorów praktycznej nauki zawodu, nauczycieli kształcenia zawodowego oraz pozostałych nauczycieli, o ile podjęcie kształcenia ustawicznego umożliwi im pozostanie w zatrudnieniu.
  • Wsparcie kształcenia ustawicznego osób po 45 roku życia.

Więcej informacji na stronie Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Ważne!

Każdy Urząd Pracy posiada odrębne regulacje dotyczące składania wniosków – szczegółowe informacje można uzyskać w każdym powiatowym urzędzie pracy.

Wysokość udzielonego wsparcia finansowego dla pracownika to w przypadku mikroprzedsiębiorstw: 100 % poniesionych kosztów, nie więcej jednak niż 300 % przeciętnego wynagrodzenia w danym roku na jednego uczestnika.

 

W przypadku pozostałych przedsiębiorstw: 80 % poniesionych kosztów, nie więcej jednak niż 300 % przeciętnego wynagrodzenia w danym roku na jednego uczestnika.